Ja, daar ben ik weer.

Veel gedichten geschreven voor mensen die jarig zijn, jubileum of afscheid nemen bij AH,aar die zijn niet benoemingswaardig om hier te plaatsen, dus dat laat ik achterwege🫣

Wel ben ik opnieuw gaan werken (nou ja vrijwilligers werk) bij Iwaz, die me al die tijd al veel inspiratie heeft gegeven en waar ik voor corona (jeeh dat is al lang geleden) ooit al 2 jaar bij geklust heb.

Nu ga ik spullen wegbrengen en iets in elkaar zetten, vertel ik nog wel , weet ook niet precies wat🫣

 Daar is op 4 oktober ook een opening van het nieuwe atelier, waar ik een gedicht over een schilderij voordraag (“Teveel”)

Er is ook een film verschenen over het leven van Marius: Het begint met niet ophouden!

Ik heb een speciale uitnodiging voor de film gekregen en toen ik thuis kwam, heb ik er meteen een gedicht over geschreven:

En op Open Monumentendag ga ik mijn gedichtenbundels tentoonstellen in de Watertoren eneteen meehelpen natuurlijk

“Marius, het begint met niet ophouden”

               23-8-26

Zo zag ik je weer

Ik herkende je meteen

De wil om door te gaan

8 Jaar geleden, toen je verdween….

Wat jij maakte,herkende ik gelijk

De documentaires al gezien

De watertoren is een museum

Die wil ik graag nog een keer terugzien 

De persoonlijke anekdotes waren nieuw

En natuurlijk schoot ik weer vol 

Al die herinneringen aan Marius

Een hele dag helpen, niets was te dol

Vijf keer zette Marius de Engelenbak open

Voor opkomend talent

Heel vaak de 100 treden trap op

Marius in z’n element

Alleen dat heb ik dan niet door

Je wilt die dag voor iedereen perfect maken

Marius genoot van deze dagen

Ik vond het fijn om hem zo mee te maken 

Zie teveel”       29-4-26

Gedachten in mijn hoofd zijn eng

Ik wil ze uit zetten

Alles wil ik uit zetten

Het wordt me teveel

Ik wil weg

Naar zonnige oorden

Naar liefde

Naar geborgenheid

Niet naar verkeerde prikkels

Die steken in mijn hart,

In mijn hoofd, mijn arme hoofd

Mijn arme ik…….

Ik heb overal ogen

Ik kan alles zien

Alles

Maar ik wil niet

Ik wil niet alles zien

Laat me met rust

Laat

         Me

                Met

                        Rust

                                   !!

En nog een gedicht van een collega van Jessie die een ziekte heeft en door de medicijnen is 1 oog naar het midden gegaan wat ze echt niet wil, maar ze ziet nog prima

” 2 Ogen zo blauw”.        23-8-26

Je hebt 2 mooie blauwe ogen

Om mee te kijken, nietwaar?

Maar in jouw geval

Zie je minder met dit paar

Door een ziekte is het ontstaan

En vreemde mensen kijken zo raar

Het is het eerste wat aan je opvalt

Dat voelt af en toe zo zwaar

Aan de andere kant

Zie jij de humor ervan in

Aandacht heb je zeker

Geniet van het leven

Je staat er middenin!